Τα σημάδια της σκόνης

Τα σημάδια της σκόνης  (του Γιάννη Κοτσώνη)

Σε είδα πάλι χτες, νομίζω πως πέρασαν αιώνες απ’
την τελευταία φορά και μετά ξανά σκόνη.
Οδηγώ στα προάστια της μητρόπολης, τρέχω πίσω από σκιές
Τα σοκάκια του κέντρου αποκαρδιωτικά, σκέτο ρημαδιό.

Ο χρόνος κυλάει, ρημάζει με το πέρασμα του το σύμπαν
Πρόσωπα περνούν φεύγουν, ξαναγυρίζουν
Νέες παραστάσεις ανακυκλώνουν τις παλιές
Το χτες γίνεται σύννεφο, η σκόνη του τυφλώνει και ο χρόνος φεύγει.(Ρεφρέν)

Θαμώνες παντού κι ευτυχία πουθενά, μονάχα ροή εικόνων
που χάνονται, μαζί με το περιεχόμενο τους.
Υπάρχουν στιγμές που ότι και να κάνεις το μετανιώνεις,
μάλλον δεν έχεις καμία επιλογή, μόνο επιπλοκές.

Ο χρόνος κυλάει, ρημάζει με το πέρασμα του το σύμπαν
Πρόσωπα περνούν φεύγουν, ξαναγυρίζουν
Νέες παραστάσεις ανακυκλώνουν τις παλιές
Το χτες γίνεται σύννεφο, η σκόνη του τυφλώνει και ο χρόνος φεύγει.(Ρεφρέν)

Το σήμερα σε ξεπερνάει,τα σημάδια του φαίνονται πάνω σου
Δώσε μου μια ευκαιρία να βρω το φως στο τούνελ
Βλέπεις το νήμα από μακρυά σαν μια νέα αρχή
Το κουφάρι σου πάει κι έρχεται μέχρι να στηθεί πανηγύρι πάνω του.

Ο χρόνος κυλάει, ρημάζει με το πέρασμα του το σύμπαν
Πρόσωπα περνούν φεύγουν, ξαναγυρίζουν
Νέες παραστάσεις ανακυκλώνουν τις παλιές
Το χτες γίνεται σύννεφο, η σκόνη του τυφλώνει και ο χρόνος φεύγει.(Ρεφρέν)

Ήσουν παντού και δεν ήσουν πουθενά, ανεπαρκής ανέκαθεν
Το κουτσομπολιό της ημέρας, ενίοτε και της νύχτας
Ανύπαρκτη εικόνα, μια ξεπεσμένη φιγούρα,
που τώρα όλοι σε υμνούν γιατί δεν υπάρχεις.

Ο χρόνος κυλάει, ρημάζει με το πέρασμα του το σύμπαν
Πρόσωπα περνούν φεύγουν, ξαναγυρίζουν
Νέες παραστάσεις ανακυκλώνουν τις παλιές
Το χτες γίνεται σύννεφο, η σκόνη του τυφλώνει και ο χρόνος φεύγει.

Γιάννης Κοτσώνης

26.11.2018 – 26.11.2019