Η αβάσταχτη ευθραυστότητα του καπιταλισμού με την σφραγίδα του SARS-CoV-2

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από όλο τον κόσμο: το φάντασμα του «κορώναβάιρους». Όλες οι δυνάμεις του γερασμένου κὀσμου ενώθηκαν σε μια ιερή συμμαχία για να κυνηγήσουν αυτό το φάντασμα. Ο τρόμος πλανιέται πάνω από τις πολυεθνικές, τις χρηματαγορές και τις κυβερνήσεις τους. Είναι πολλοί φυσικά εκείνοι που πιστεύουν ότι μετά από ένα μήνα θα έχουμε ως κοινωνία λύσει το πρόβλημα και μετά θα γυρίζουμε στους παλιούς γνωστούς ρυθμούς. Η πλειοψηφία όμως και ειδικά εκείνοι που ασχολούνται με τα ζητήματα της οικονομίας έχουν με τα δίκια τους τρομοκρατηθεί. Για τα δισεκατομμύρια όμως των ανθρώπων του πλανήτη μας δεν είναι παρά ένα επιπλέον πρόβλημα που μπήκε στην ζωή τους.

Περισσότερα

Τα ατελείωτα δειλινά ενός κυμπάρη Σακαφλιά

Από το 1936 μέχρι το 1940 είχε κυκλοφορήσει 53 μικρά δισκάκια των 45 στροφών, τα λεγόμενα 7”, ενώ από το 1942 μέχρι την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από το ΕΑΜ, έζησε και μεγαλούργησε εκεί έχοντας ανοίξει ένα μουσικό τσιπουράδικο. Η ονομασία του ήταν το «Ουζερί ο Τσιτσάνης» στην τότε οδό Παύλου Μελά 22. Μετά το τέλος λεγόμενου “εμφυλίου” ο Β. Τσιτσάνης δημιούργησε μερικά από τα πιο σπουδαία του έργα και προσεταίρισε το προπολεμικό αστικό λαϊκό τραγούδι σε νέες φόρμες αυτές που αργότερα και αδόκιμα ονομάστηκαν “αρχοντορεμπέτικα”. Φυσικά δεν ήταν ο μόνος μιας και στο εν λόγω είδος συνυπήρξαν χρονικά μαζί του ο Απόστολος Καλδάρας και άλλοι μεγάλοι Έλληνες συνθέτες που ενοποίησαν τις υπέροχες μουσικές τους με τα βάσανα του λαού ποτέ δεν έβρισκε τη γη της επαγγελίας.

Περισσότερα

Το καφενεδάκι του Μανούσου στο Ρέθυμνο

Όπως καθόμουνα κι έπινα το ουζάκι μου , συνοδεία μεζέ μου έρχεται
η φλασιά : «Μωρέ συ Μανώλη , πως λένε το μαγαζί του πατέρα σου»; Το παράξενο είναι , πως αυτή η απορία μου δημιουργήθηκε
ακριβώς…18 χρόνια μετά από την πρώτη φορά που πήγα εκεί !!
«Δεν έχει όνομα το μαγαζί , ο καθένας το λέει όπως θέλει» , μου
αποκρίθηκε !! Του απαντώ : «Όταν με πρωτοφέρανε εδώ , μου
μίλησαν για το καφενεδάκι του Μανούσου , του πατέρα σου» . «Ε,
τότεσας λέγε ντο έτσι» ! Δεν είχα λόγο να διαφωνήσω !! Δεν είναι
διαφημιστικό αυτό το σημείωμα…Το γράφω για να δείξω , πόσο
εύκολο είναι να περνάς καλά και απλά , χωρίς να ξεπαραδιάζεσαι !!
Το καφενεδάκι του Μανούσου βρίσκεται στο Ρέθυμνο , εδώ και
δεκαετίες , Εθν.Αντιστάσεως και Βενάρδου γωνία . Το στήσιμό του ,
παραπέμπει στην δεκαετία του ’60 κι αυτό σίγουρα , είναι μέρος της
γοητείας του . Ο χώρος του δεν είναι πολύ μεγάλος , ευτυχώς η
αυλή το βγάζει ασπροπρόσωπο , παρά την παρουσία
ενός…περιπτέρου στη γωνία της , που γκρούβει κάπως το
συμπαθέτατο αυτό καφενείο .

Περισσότερα

Η Ευτυχία του λαϊκού τραγουδιού

Για την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γυρίστηκε μια ταινία την περασμένη χρονιά και είναι η ίσως καλύτερη αφηγηματική Ελληνική ταινία της χρονιάς, αφιερωμένη στη μεγάλη κυρία και τεράστια στιχουργό του Ελληνικού Λαϊκού Τραγουδιού.
Ότι πιο βιωματικό έχει γυριστεί γύρω από αυτό θρυλικό όνομα, μια απ΄τις σπουδαιότερες 30 ταινίες της χρονιάς και όχι μόνο του Ελληνικού Σινεμά σε σκηνοθεσία Άγγελου Φραντζή. Την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου υποδύθηκαν σε δυο φάσεις της ζωής της, η συγκλονιστική για την ηθοποιία Κάτια Γκουλιώνη σε νεότερη ηλικία και η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην βαθιά ενηλικίωση της.

Περισσότερα

Ανδρέα Κράτα γερά

Όταν κυκλοφόρησε από τη Columbia το παρακάτω τραγούδι σε στίχους της Σοφίας Βόσσου στο δίσκο “Περνάω με Κόκκινο”, έσκασε σαν βόμβα στην ελληνική μουσική βιομηχανία και ως τότε έφηβοι πιστέψαμε πως ακούγαμε κάτι που έρχεται από το υπερπέραν, δίνοντας μας την αίσθηση ότι θα έχει ένα ασταμάτητο και λαμπρό μέλλον ως συνθέτης. Δυστυχώς έγραψε πολύ λίγα τραγούδια μιας και τον κατάπιε η τότε επερχόμενη τηλεοπτική βιομηχανία που ως ολετήρας της εποχής σύνθλιβε τα πάντα στο διάβα της. Δυστυχώς όταν στη ζωή ενός τόσο εύθραυστου και ευαίσθητου πλάσματος μπήκε ο βραχνάς της υπερδημοσιότητας μέσω των τηλεοπτικών καναλιών στερώντας του την ιδιοφυΐα και υποβάλλοντας τον σε μία άνευ προηγουμένου πίεση κυρίως του χρόνου και σε ένα άνευ ορίων επίπλαστο ναρκισσισμό, από ποιητής και συνθέτης μεταμορφώθηκε στην πιο δυνατή τηλεοπτική περσόνα της εποχής (και μάλλον και του σήμερα, αναντικατάστατη περσόνα στο χώρο) που ο χρόνος την πέταξε στο περιθώριο όταν εμφανίστηκαν οι πρώτες ρυτίδες. Τρομερός χρήστης της Ελληνικής γλώσσας, εξαιρετικός μαθηματικός και αιώνιος έφηβος, αν ήταν στη Βρετανία ίσως μιλούσαμε για ένα παιδί θαύμα, ήταν πάντα το alter ego και το αγαπημένο αδελφάκι του μακαρίτη του Θάνου, που μάλλον δεν άντεξε την φυγή του και ο Ανδρέας δυστυχώς νοσηλεύεται στην εντατική διασωληνωμένος σα βουβή χαλκομανία. Η επίκτητη αυτοκαταστροφική φύση της κατάθλιψης ελπίζουμε να μην κάνει το χατήρι σε αυτούς που θεωρούν τη ζωή μάταιη και να κερδίσει στα σημεία, θα είναι τουλάχιστον τραγικό να έχουμε άλλου είδους αρνητικές επιπλοκές που ούτε καν να τις φανταστούμε δε θέλουμε…

Περισσότερα