Θαλάσσια βόλτα στα Μπλε Νερά

Θαλάσσια βόλτα στα Μπλε Νερά

Γράφει ο Παναγιώτης Φραγγεδάκης

Οι πανέμορφες και απόκρημνες ακτές κάτω από την Δραπανοκεφάλα Αποκορώνου , προσεγγίζονται και οδικώς (κατά προτίμηση με offroad όχημα) . Εμείς ξεκινήσαμε απο το Ρέθυμνο , με καράβι – αντίγραφο πειρατικού για την υπέροχή αυτή περιοχή , που φέρει το όνομα «Μπλε Νερά» , αν και όταν φτάσαμε διαπιστώσαμε ότι σμαραγδένια είναι , σε αρκετά σημεία .

Κυριακή πρω’ί’ , ώρα 11:32 . O καπετάνιος αδημονούσε , το πλήρωμα είναι τυπικότατο στην ώρα αναχώρησης , που είχε οριστεί για τις 11:30 . Παρκάραμε το αμάξι μας στον τεράστιο χώρο στάθμευσης , στη γραφική μαρίνα Ρεθύμνου . «Συγγνώμη παιδιά , μπλέξαμε στα στενά της παλαιάς πόλης» , δικαιολογήθηκα για την κοτσάνα που διέπραξα να μην πάω από τον κεντρικό , αλλά να προτιμήσω τις «ταρζανιές» των στενών , με αποτέλεσμα να καθυστερήσουμε ελαφρώς….

Στις 11:35 , το πειρατικό μαρσάρει και βγαίνει από το λιμάνι με βορειοδυτική κατεύθυνση . Ως παλαιός άνθρωπος του ραδιοφώνου , αρχίζω να «ζαλίζω» τους πάντες με τις ερωτήσεις για το πλοίο , τις λεπτομέρειες του προορισμού μας , το βάθος θαλάσσης , τα…μποφώρ κ.λ.π. Ο καπετάνιος σπουδαγμένος στον Βλητέ , ένα νέο παλικάρι με όψη ψημένου θαλασσόλυκου , μου δίνει πρόθυμα όλες τις απαντήσεις .

Σε λίγο , η παρέα μας συζητάμε εκφραστικά επί παντός του επιστητού , χειρονομώντας και μαγνητίζοντας βλέματα συγκατάβασης των τουριστών , οι οποίοι μειδιούσαν διαπιστώνοντας , το ελληνικό ταπεραμέντο ανταλλαγής απόψεων…

Παρά την εξαιρετική συζήτηση (από την οικονομία , μέχρι την ανάλυση της πολύπλοκης γυναικείας συμπεριφοράς) , δεν παραλείπαμε να θαυμάζουμε το απέραντο γαλάζιο . Τα 3 περίπου μποφώρ έκαναν το πειρατικό μας , να χορεύει ένα χαριτωμένο και εκφραστικό βαλς με τη θάλασσα !

Μετά από 1,5 ώρα προσεγγίζουμε τον προορισμό μας….Παρατηρώ το , γνήσια κρητικό , τοπίο και η σκέψη γυρίζει στον αείμνηστο δασκαλό μου , στο Δημοτικό , Γιώργο Ξενάκη , ο οποίος κατάγονταν από εκείνη την περιοχή . «Αυτή είναι η μαγεία της Κρήτης , βουνό και θάλασσα μαζί» , μας έλεγε . Είχε δίκιο ο δάσκαλος , σκέφτομαι βλέποντας αυτές τις εικόνες . Απόκρημνοι , αδυσώπητοι βράχοι , που τους μαστιγώνει το ηλιακό φως , ο αέρας και λυτρώνονται από τα γαλάζια και σμαραγδένια νερά που τους περιβάλλουν .

Όσο για τις σπηλιές , που να πάει το μυαλό σου , από μακριά , για την ύπαρξη και την άγρια ομορφιά τους . Νομίζω πως , καθώς πλησιάζαμε , είδα μια Νηρηίδα να φεύγει…Τι να έπαθε άραγε η πανέμορφη κόρη του Νηρέα και της Δωρίδος ; Την μπέρδεψε η πειρατική όψη του πλοίου και μας πέρασε για κουρσάρους ; Τη δικαιολογώ , σκεφτόμενος τι έχουν δει τα μάτια της , όλους αυτούς τους αιώνες…Κατακτητές κι αντάρτες…

Το πειρατικό μας , ρίχνει άγκυρα 100 περίπου μέτρα απο την ακτή . Έχουμε χρόνο δύο ώρες να χαρούμε τη θάλασσα . «Το νου σας ! Όταν ακούσετε την κόρνα να κολυμπήσετε πίσω , θα είναι ώρα αναχώρησης και μεσημεριανού . Επίσης σε περίπτωση ανάγκης μπορεί η κόρνα να βαρέσει και νωρίτερα . Σε κάθε περίπτωση επιστρέφετε αμέσως στο πλοίο» μας λένε .

Επιτέλους ήρθε η στιγμή για βουτιές . Βιαζόμαστε να δούμε τον βυθό με τις μάσκες που μας έδωσε το πλήρωμα , να βουτήξουμε σ’αυτά τα υπέροχα νερά , να κολυμπήσουμε ως τις απέναντι σπηλιές . Μπλουουμμ από ψηλά , στην πολύχρωμη και δροσερή θάλασσα , υπέροχη αίσθηση ειδικά σε μια πολύ ζεστή μερά σαν την σημερινή . Πανέμορφές και επιβλητικές οι σπηλιές στην ακτή , σκιερές και δροσερές έκαναν υπέροχο ταίρι με τα γαλαζοπράσινα νερά .

Η ώρα φεύγει γρήγορα όταν περνάς καλά και το κλάξον χτύπησε κανονικά . Από μακριά που κολυμπούσαμε «πιάσαμε» τη μυρωδιά από τα σουβλάκια . Αυτή η οσμή «σκανδάλιζε» ακόμη κι ένα μη κρεατοφάγο σαν εμένα. Δεν υπέκυψα , όμως…Το πλήρωμα είχε εναλλακτική και για τους «εκκεντρικούς» εκδρομείς…Μου προσέφεραν ωραιότατα γεμιστά , και σαλάτα λαχανικών που θα ζήλευαν πολλά εστιατόρια !

«Ε, μαζί με το επιδόρπιο βάλε μια τσικουδιά και χρέωσέ τηνε » , λέω σ’ ένα κοπέλι πίσω από το μπαρ . «Ο’ι’ δε χρεώνω , θα σου κεράσω δυό» μου λέει , βγάζει μια νομιμότατη συσκευασία και κερνάει . Τον ευχαρίστησα σκεφτόμενος πόσο ευτυχισμένος θα ήταν ο τόπος μας , εάν αυτό το ελληνικό φιλότιμο είχε συχνότερη παρουσία…

Πίνοντας τις δύο τσικουδιές μου , χαζεύω πάλι το γαλάζιο καθώς έχουμε πάρει ρότα επιστροφής . Τώρα η μουσική δεν είναι pop από τα 80’s , αλλά έντεχνη κρητική , που ταιριάζει τόσο υπέροχα με τις εικόνες που μας αγκαλιάζουν και την μυρωδιά της αλμύρας…Όταν βρίσκομαι στο πέλαγος είμαι ευτυχισμένος , ο νους μου ταξιδεύει…Θυμάμαι , αναπολώ , σχεδιάζω..

Τις σκέψεις μου διακόπτει η άχαρη και νευρική κόρνα ενός ταχύπλοου που μας προσπερνάει…Οι άγνωστοι επιβάτες σηκώνουν τα χέρια και μας απευθύνουν , χαμογελαστοί , τον χαιρετισμό κι εμείς ανταποδίδουμε..Σκέφτομαι στην ξηρά δεν γίνεται αυτό , κοίτα βρε , που η θάλασσα σε κάνει καλύτερο χαρακτήρα , πιο ανοικτό κι εκδηλωτικό….

Κάνοντας αυτές τις σκέψεις , μπαίνουμε στο λιμάνι . Η βόλτα τελειώνει , το Ρέθυμνο είναι πανέμορφο ατενίζοντάς το , απέναντί σου , ειδικά όταν πέφτει το δειλινό . Αναρωτιέμαι βλέποντας το πλήρωμα , εάν ξέρουν πόσο τυχεροί είναι . Από φόβο μη φανώ αδιάκριτος , δε ρωτάω τον καπετάνιο . Μόνο του σφίγγω το χέρι , ευχαριστώντας τον..«Βαθιά ψυχή και ήρεμα νερά , Γιάννη» , του λέω και σαλτάρω στη στεριά…Θα τα ξαναπούμε , οι βόλτες στη θάλασσα και το Ρέθεμνος δε χορταίνονται !!